Anılar

Sabah yine erken kalktım. Saat kaçtı hatırlamıyorum artık, çünkü saat kavramı biraz dağılmıştı. Gece mi sabah mı, uçuş mu dinlenme mi… hepsi birbirine girmişti. Vücut otomatik modda çalışıyor ama zihin geriden geliyor. Yorgunluk fizikselden çok zihinsel olmaya başlamıştı. Havalimanına giderken bu sefer çevirmeler bile batmadı. Sanki normalleşmişti. Bu da garip bir eşik aslında. Anormal olanın normalleşmesi.

Amerika’ya uçuş eğitimi için gittiğimde adresim Oklahoma, Norman’dı. Airman Flight School. Haritaya baktığında Amerika’nın ortası. Daha ortası yok. Sağında solunda hiçbir şey yokmuş gibi duran bir yer. Sonsuz düzlük, dev gökyüzü ve arada sırada kasırga.